Przedszkole Integracyjne Sióstr Felicjanek im. Bł. Marii Angeli Truszkowskiej w Kaliszu


Przedszkole Integracyjne Sióstr Felicjanek w Kaliszu pszczółki motylki biedronki zajaczki żabki misie

Grupy przedszkolne

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

 

    Nazwa metody „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę metody tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania. 

Podstawowe założenia metody to rozwijanie ruchem trzech aspektów:
1. Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,
2. Świadomości przestrzeni i działania w niej,
3. Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Prowadzenie ćwiczeń tą metodą ma na celu stworzenie dziecku okazji do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia własnej siły i możliwości ruchowych. Dzięki temu dziecko zaczyna mieć zaufanie do siebie i zyskuje poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń dziecko poznaje przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna, czuje się bezpieczniej, staje się aktywne i przejawia większą inicjatywę. Ćwiczenia metodą W. Sherborne stanowią dla dzieci wesołą zabawę, stwarzają możliwość do twórczego działania oraz pobudzania spontaniczności i aktywności własnej.
Ćwiczenia odbywają się indywidualnie, w parach lub w grupie, mogą w nich uczestniczyć terapeuci, rodzice (obecność rodzica lub terapeuty jest niezbędna, jeśli dziecko jest mniej sprawne ruchowo) lub rodzeństwo, co sprawia, że dziecko czuje się bezpiecznie i chętnie ćwiczy. Ćwiczenia mogą być wykonywane zarówno w domu jak i w placówce edukacyjnej itp.

Metoda ta skierowana jest do  dzieci:
  • zdrowych,
  • z niepełnosprawnością intelektualną,
  • z autyzmem,
  • z mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania,
  • z niekorzystnych środowisk wychowawczych, np. domów dziecka, rodzin dysfunkcyjnych,
  • głuchoniemych i niewidomych.

Propozycje ćwiczeń:

Wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków: 
• siedząc - przyciąganie kolejno nóg (ręce oparte wzdłuż boków), kręcenie się w kółko na pośladkach; przewrót na plecy; przyciąganie kolan, chowanie głowy, rozprostowywanie się do pozycji leżącej; 
• czołganie się na brzuchu do przodu, z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg; czołganie się na plecach do przodu z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg.

Wyczuwanie nóg i rąk: 
• podciąganie kolan do siadu skulonego; 
• pchanie kolan do siadu prostego (pokonując opór); 
• maszerowanie i bieganie z podnoszeniem wysoko kolan; 
• chodzenie na „sztywnych”/„miękkich” nogach. 

Świadomość przestrzeni
• jedna osoba robi „mostek”, a druga obchodzi ją na czworakach, przechodzi pod, przez, nad, dookoła; 
• grupa tworzy „tunel” - pozostałe dziecko czołga się pod tunelem na plecach, brzuchu. 

Ćwiczenia „z”: 
• pozycja siedząca; ćwiczący siedzi opierając się plecami o partnera (nogi ugięte w kolanach): a) pcha plecami partnera, starając się pokonać jego opór (zmiana ról),
b) pozycja jak wyżej - kładzenie się na przemian plecami na plecach partnera z unoszeniem bioder; 
• ciągnięcie za kostki ćwiczącego, leżącego na brzuchu lub na plecach; 
• ciągnięcie za przeguby rąk lub za łokcie ćwiczącego leżącego na plecach;
• kołysanie: pozycja siedząca, tworzenie „fotelika” dla ćwiczącego „pasywnego” i obejmowanie go, łagodnie kołysząc do przodu; 
• kołysanie w różnych kierunkach: obejmujemy jedną ręką partnera, drugą opieramy z tyłu o podłogę, „opiekujący się” musi cały swój ciężar przenieść na rękę opartą z tyłu; 
• prowadzenie „ślepca”: ćwiczący zamyka oczy i jest oprowadzany. 

Ćwiczenia „przeciw”: 
• „skała”: ćwiczący staje stabilnie w rozkroku podpartym lub siedzi mocno podparty o podłoże; współćwiczący próbuje przesunąć „skałę”, pchając lub ciągnąc w różnych kierunkach; 
• „worek”: to samo ćwiczenie ze współćwiczącym leżącym na plecach lub brzuchu, a także próby przewrócenia współćwiczącego na drugą stronę; 
• „paczka”: dziecko zwija się w kłębek, a współćwiczący usiłuje „rozwiązać paczkę”, ciągnąć za nogi i ręce; „paczka” może zostać podniesiona w górę („nierozwiązana”), co dowodzi dużej koncentracji energii i skupienia na zadaniu. 

Ćwiczenia „razem”: 
• partnerzy siedzą złączeni plecami, po czym wstają, nie odrywając się od siebie, napierając na siebie plecami tak, aby obydwaj powstali; 
• kołysanie się: siedząc przodem do siebie z lekko zgiętymi nogami, ćwiczący trzymają się za ręce lub przeguby; na zmianę kładą się na plecy i są przeciągani przez partnera (ze zmianą ról); 
• równowaga: stojąc do siebie twarzą i trzymając się za ręce, ćwiczący odchylają się i przechodzą do siadu, a następnie razem wstają; 
• kołysanie: dwóch ćwiczących siedzi naprzeciwko, pomiędzy nimi trzeci, kolana lekko ugięte i rozsunięte, ręce wyciągnięte do przodu; ćwiczący w środku jest kołysany na boki przez partnerów; uwaga skupia się na podtrzymywaniu jego głowy i ramion, należy czuwać nad płynnością ruchów. 

Bibliografia:
„Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka”, Bogdanowicz Marta, Kisiel Bożena, Przasnyska Maria, WSiP, 2005.
"Opis i planowanie zajęć według Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne", Bogdanowicz Marta, Okrzesik Dariusz, Harmonia, 2012.
                                        
                                          Opracowała: Paulina Figiel


« powrót